Kendinize hiç bu soruyu sordunuz mu: “Benim fırtınam koptuğunda, benimle birlikte sürüden ayrılmayı göze alıp o soğukta yanımda üşüyen kim kaldı?”
Yukarıdaki bu soru, aslında modern dünyanın bizi içine aldığı o “vitrin ilişkilerine” karşı açılmış en zarif savaş bayraklarından biri. Kişinin boğazına çöken o hüzün, aslında kaybedilen dostluklara değil; “inanmadan konuşulan” o beyhude saatlere harcanan zamana duyulan hayıflanmadır.
Mesele de bu ya zaten… İnsanları sevmekle başlardı her şey; ama gönlü o kadar çok yordular ki, artık kimi seveceğine, kime değer vereceğine, hangi yüzleri seçeceğine karar vermek bir ömür alıyor.
Olgunluk, hayatın bize öğrettiği her şeyi sevmek değil; değiştiremeyeceklerimizi kabullenirken kendimiz olmaktan vazgeçmemektir.
Birçoğumuz, ömrümüzün ilk yarısını genellikle dış dünyaya açılmakla, çevremizi genişletmekle ve “Ben de buradayım.” diyerek kendimizi kabul ettirmeye çalışmakla geçiririz. Hafta sonları doldurulan o kalabalık masalar, durmaksızın tanışılan yeni çehreler; aslında birer sosyalleşme çabasından ziyade, içimizdeki o kadim “yalnız kalma” korkusunu bastırma arayışıdır. Bir araya gelir, saatlerce konuşur, güler ve ayrılırız. Fakat bazen o kalabalık dağıldığında, eve dönüp kapıyı kapattığımızda içimizde tuhaf bir boşluk hissi kalır. İşte o boşluk, sözcüklerin çokluğuna rağmen gönüllerin birbirine değmeyişinin hüzünlü bir durağıdır.
Zaman geçtikçe ve hayat bizi kendi olgunluk iklimine doğru taşıdıkça, bu koşturmanın ritminde bir yavaşlama başlar. Çünkü olgunluk; hayatın zorlukları karşısında acıyı kabullenmek, kişinin kendi sınırlarını tanıması ve başkalarının beklentilerinden sıyrılarak kendi öz benliğini sorumlulukla kucaklaması sürecidir.
Bu; hayata ya da çevreye küsmek değil, sadece bir farkındalık uyanışıdır. Ruh fark eder ki, her canlının yaşam enerjisi ve zamanı sınırlıdır. Bu kısıtlı sermayeyi derinleşmeyen, sadece yüzeyde kalan ilişkilerle tüketmek ruhu yormaktadır. Kimseyi suçlamadan, herkesin kendi yolculuğunda ve kendi dertlerinde olduğunu kabul ederek, yavaşça kendi köşemize çekilmeye başlarız.
Tam da bu köşeye çekilme anında, zihnimizde o büyük Sokratik sorgulama başlar: Biz bu kalabalıkların neresindeyiz? Sahiden, kaçımızın hayatındaki “ötekiler” sadece birer dekordan ibaret değil? Ya da daha acısı, biz kaç hikâyede sadece geçici bir figüran rolünü üstlendik? Geriye dönüp baktığımızda, o kahve fincanlarının buğusunda kaybolan saatlerin kaçı gerçekten ruhumuza dokundu, kaçı sadece sessizliği bastırmak içindi?
Hayatın getirdiği zorluklar ve umulmadık kırılma anları, bu anlamda bağları hırpalayan birer fırtına değil; aksine her şeyi yerli yerine oturtan zarif birer rüzgârdır.
Koşullar zorlaştığında bazı simaların sessizce uzaklaşması, onların kötü ya da vefasız olmasından kaynaklanmaz. Belki de sadece o fırtınayla baş edecek kendi içsel güçleri henüz yoktur. Geriye kalan, sizinle o zorlukta kalmayı seçen o az sayıda can ise hayatta edinebileceğimiz en büyük sığınaktır. Gerçek yakınlık; her şey yolundayken sergilenen neşeli tavırlarda değil, zor zamanlarda gösterilen o sessiz ve hesapsız dayanışmada gizlidir.
Yolculuğun bu dönemecinde, her durumu eleştiren ya da sürekli haklı çıkmaya çalışan çevrelerin yarattığı yorgunluğu da daha net görürüz. Onları da yargılamamak gerekir; çünkü sürekli haklı olma ihtiyacı, aslında içsel bir güvensizliğin ve incinme korkusunun dışa vurumudur. İşte olgunluk; bu tür yıpratıcı enerjilerden kendini sakınabilmek, kendi iç dünyasının o mütevazı sakinliğini koruyabilmektir. Kendi değerini başkalarının onayına veya eleştirisine bağlamayan bir yürek, dışarıdaki o karmaşadan özgürleşir.
Peki, kişi bu özgürlüğü neyin pahasına kazanır?
Kendini dışarıdaki gürültüden korurken, içeride ördüğü o kalın duvarların arkasında yalnızlaşmıyor mudur?
Yoksa asıl esaret, her saniye bir başkasının gözündeki yerini tartmaya çalışmak mıdır?
Belki de asıl mesele, haklı çıkmanın o soğuk ve kibirli zaferinde değil; haksızlığı bile bir olgunluk nişanı gibi göğüste taşıyabilmektedir.
Nihayetinde, bu yaşam serüveninin sonuna doğru yaklaştığımızda, geride bırakacağımız en değerli miras ne kazandığımız başarılar ne de o hararetli tartışmalarda elde ettiğimiz haklılıklar olacak. Geriye sadece sevdiklerimizin ruhunda bıraktığımız o güvenli alan, gösterdiğimiz samimi şefkat ve ne kadar sevgi dolu anılabildiğimiz kalacak.
Bu huzurlu dinginliği, kendi iç değerimizi ve o derin yalnızlığın içindeki gizli kalabalığı keşfettiğimiz olgunluk çağını, sorduğumuz tüm o cevapsız sorularla birlikte şefkatle kucaklayabilmemiz dileğiyle…
