Bugün size, çoğumuzun kulak aşinası olduğu ancak hayatın karmaşasında sıkça unuttuğumuz, zamansız bir hikâye anlatmak istiyorum.
Bazı anlatılar vardır ki, üzerinden asırlar geçse de insan doğasının değişmeyen çelişkili yönlerine ayna tutmaya devam eder.
Hayvanlar aleminin penceresinden bakacağımız bu ibretlik fabl; liyakatin yerini sadakate, aklın ve tecrübenin yerini ise dalkavukluğa bıraktığı bir düzenin kaçınılmaz sonunu gözler önüne seriyor.
Gücü elinde tutanın, etrafını gerçeği haykıran dostlarla değil, sadece duymak istediği yalanları tekrar eden dalkavuklarla doldurduğunda nasıl bir felakete sürüklendiğini izleyeceğiz. Çünkü biliriz ki; hakikatin sesinin kısıldığı, dalkavukluğun ise ödüllendirildiği bir iklimde, faturayı sadece koltuk sahipleri değil, o sistemin içindeki her bir can derinden öder.
Hikaye odur ki, günlerden bir gün ormanlar kralı Aslan, bütün hayvanları bir araya toplamış ve onlara şu duyuruyu yapmış:
“Artık yaşlanıyorum, işler çok yoğunlaştı. Kendime işleri organize edecek, ormanı yönetecek akıllı ve becerikli bir müdür arıyorum. Kendine güvenen karşıma çıksın!”
Ormanın en bilgili, en dürüst ve çalışkan hayvanı olan At, öne çıkmış:”Kralım, ben yıllardır yük taşırım, yolları iyi bilirim, sadığım ve çok çalışırım. Bu makama adayım.”
Aslan tam Atı müdür yapacakken, arkadan kurnaz ve sinsi bir Çakal fırlamış. Aslanın ayaklarının dibine yatmış, kuyruğunu sallayarak konuşmaya başlamış:
“Yüce kralım, haşmetli efendim! At çalışkandır ama çok saftır. Sizin o muazzam heybetinizi, o büyüleyici kükremenizi dünyaya anlatamaz. Ben ise sizin gölgeniz olurum. Sizin ne kadar büyük bir lider olduğunuzu tüm dünyaya yayarım.”
Aslan’ın bu övgüler hoşuna gitmiş. At’ın dürüstlüğünü bir kenara bırakıp kendisini sürekli öven, gözünün içine bakan, riyakârlık yapan, dedikoduyla hayvanları birbirine düşüren Çakal’ı müdür olarak atamış.
Çakal koltuğa oturur oturmaz, ilk iş olarak Atı ormandan sürgün etmiş. Kendisine rakip olabilecek, dürüstlüğüyle onu gölgede bırakacak tüm hayvanları da görevlerinden uzaklaştırmış. Etrafına sadece kendisine biat eden, dedikodu yapan tilkileri ve sırtlanları toplamış.
Aradan aylar geçmiş. Ormanda işler sarpa sarmaya başlamış. Kıtlık baş göstermiş, düzen bozulmuş, hayvanlar huzursuz olmuş. Durumu fark eden Aslan, Çakalı huzuruna çağırmış:
“Müdür Çakal! Ormanın hali ne böyle? Herkes şikayetçi, yiyecek bitmiş, düzen kalmamış. Sen ne iş yapıyorsun?”
Çakal hiç istifini bozmamış, yine Aslanın ayaklarına kapanarak tatlı dille konuşmaya başlamış:
“Aman efendim, heybetli kralım! Ormandaki hainler sizin başarınızı kıskanıyor. Aslında her şey harika gidiyor. Sizin o muhteşem adınız sayesinde tüm dış tehditleri engelledim. Bu geçici zorluklar, eski Atın bıraktığı kötü yönetim yüzünden. Siz hiç canınızı sıkmayın, ben her şeyi hallediyorum.”
Aslan bu güzel sözlere yine inanmış ve odasına geri dönmüş. Çakal ise koltuğunu korumak için yalan söylemeye ve ormanı sömürmeye devam etmiş. Ta ki ormanda tek bir yiyecek lokma kalmayıp, tüm hayvanlar Aslanın sarayına dayanana kadar… Ancak iş işten geçmiş, kurnaz Çakal heybesini doldurup çoktan başka bir ormana kaçmıştır.
Evet, kıymetli dostlarım…
Gökten üç elma düşmüş; biri anlatana, biri dinleyene, biri de bu masaldan ders çıkarana…